Home coming

Afbeelding

2014-04-13 18.51.16

De realiteit check. Met pijn in mijn hart heb ik na 28 uur Indonesie achter mij moeten laten. Gelukkig stond er heel veel liefde op Schiphol te wachten en een klein waterglinstering in de hoek van mijn oog. Lieve Amber stond met een ballon op mij te wachten, en om haar vast te kunnen houden voelde weer vertrouwd en heelt het verdriet van mijn hart! Dezelfde namiddag stond ik met mijn vriendinnen met een nederlands biertje in mijn hand en dit voelde heel surrealistisch. Ik ben blij dat ik mijn lieverds weer om mij heen heb, heb nog enkele ” wie is de mol?” afleveringen te bekijken en heb geen idee hoe ik moet beginnen om mijn geweldigste avontuur onder woorden te brengen….

Blog pic

 

Advertenties

Happy B-day to myself

Afbeelding

Happy B-day to myself

De derde dag van April vierde ik mijn verjaardag op Bali ❤ Het perfecte moment of mij zelf in de watten te leggen. Een echte balinese massage, mani en pedicure voor het eerst in mijn leven uit geprobeerd. Ik mis mijn Nederlandse vrienden hier voor het eerst op Bali, maar de vrouwen die links en rechts van mij scrubjes geven, cremetjes smeren en verder aan mij fruniken zijn goede vervangers voor de dag 😉 Mijn nagels worden mooi rood gelakt. Hierna besteed ik mijn tijd shoppend naar een leuk verjaardagsjurkje. Ik voel me eb zie er heus eventjes niet meer als een backpacker op deze speciale dag 😛

Meet E.Coli

Afbeelding

Meet E.Coli

Als laatste activiteit in Cianjur mocht ik naar een school en engelse les geven. Giegelende meisjes en jongens vooral die ongeveer per minuut verliefder op de voor hun ”exotische” blenda (nederlander) werden. Als bedankje kocht de schoolleraar een heus Indonesisch gemaakt ijsje, en uit beleefdheid kon ik dat uiteraard niet afslaan. Dit is ook het moment dat ik E.Coli ontmoette. Een intieme vriendschap ontstond en E.Coli besloot mij te vergezellen in mijn trip de volgende dag: 2,5 uur met de bus, om vervolgens 8 uurin de trein te zitten om vervolgens 14 uur later in Borobudur aan te komen. Genoeg tijd om elkaar wat intiemer te leren kennen. Zelfs ging E.Coli mee op mijn 2 daagse hikingtrip naar gunung Ungaran, maar hier begon ik toch wel een beetje schijt aan hem te krijgen en bloednerveus te worden.
Onze vriendschap waterdun. Nu mijn gehele backpack voor 1,50 euro gewassen, gedroogd en gestreken is, vertrek ik vandaag naar Yogyakarta. Hopelijk dat E.Coli hier wil blijven en onze wegen hier scheiden na zeven dagen van elkaar genoten te hebben.

Visum :)

Afbeelding

Visum :)

Jaa, deze week was ik druk met laaste loodjes regelen. Visum voor Indonesië ophalen in Den Haag, malariapillen regelen, een mini apotheek aanschaffen met middelen voor tijden van buikloop en tegelijkertijd juist ook voor het tegenovergestelde. Het komt nu opeens heel dichtbij: de twee mooie maanden die mij hopelijk veel geweldige geluksmomenten en innemende herinneringen gaan geven. Mijn lichaam zit vol spanning, de lange vlucht, neem ik niet te veel mee, neem ik niet te weinig mee, welke mooie mensen zal ik ontmoeten, hoe is het leven daar?

Maar deze spanning is juist nodig om straks vollop te genieten. Je moet eenmaal soms spannende dingen doen om de mooiste dingen te kunnen ervaren. Juist het spannende en het onbekende dat ik straks tegemoet gaat, is het leven echt beleven! Ik ben er iig helemaal klaar voor, nu mijn backpack nog 😉

Your Daily Laugh Vitamine: (G)Old picture

Afbeelding

if i were a boy....

Een (g)oude foto! Inclusief pony en nog rood gekleurd haar en 4 jaar geleden 😛 Als persoon gelukkig niet veranderd, nog steeds geen angst om ”anders” te zijn. Uniek zijn, juist het mooie wat je onderscheidt en geeft het persoonlijke wat je in elkaar kunt waarderen, en van kunt houden. Soms is het lastiger als het leven wat moeilijker is om die persoon zelf te blijven zien. Maar je mooi blijven voelen om wie je bent, van buiten en van binnen is uiteindelijk zo intens belangrijk. Als je het zelf kan voelen en zien, doet je omgeving dat vanzelf ook. En als je die erkenning voelt voor wie je bent, is ultiem gelukkig zijn.